Ona girselerdi kıyamet gününe kadar ondan çıkamazlardı; itaat ancak meşru olandadır.

Ali (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) bir seriyye gönderdi ve başlarına Ensâr'dan bir adamı tayin etti; onlara da ona itaat etmelerini emretti. (Adam) öfkelendi ve: “Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) size bana itaat etmenizi emretmedi mi?” dedi. “Evet” dediler. “Öyleyse bana odun toplayın” dedi. Topladılar. “Ateş yakın” dedi. Yaktılar. “Ona girin” dedi. (Girmeye) yeltendiler; bir kısmı da diğerlerini tutmaya başladı ve: “Biz ateşten (kurtulmak için) Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) kaçtık” diyorlardı. Bu hâl ateş sönünceye kadar sürdü; (adamın) öfkesi de dindi. Bu, Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) ulaştı ve şöyle buyurdu: “Ona girselerdi kıyamet gününe kadar ondan çıkamazlardı. İtaat ancak marufta (meşru olandadır).”