Cerîr, Peygamber'in duasından sonra bir daha attan düşmedi ve Yemen'deki Zü'l-Halasa'yı yakıp kırdı.

Cerîr (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bana: “Beni Zü'l-Halasa'dan kurtarmaz mısın?” buyurdu. “Elbette” dedim. Ahmes'ten yüz elli atlı içinde yola çıktım; onlar at sahibi kimselerdi. Ben ise at üzerinde sabit duramıyordum. Bunu Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) söyledim; elini göğsüme vurdu, öyle ki elinin izini göğsümde gördüm ve: “Allah'ım! Onu sabit kıl; onu hidayete erdiren ve hidayete ermiş bir kimse kıl” buyurdu. (Cerîr) dedi ki: Ondan sonra bir daha attan düşmedim. (Cerîr) dedi ki: Zü'l-Halasa, Yemen'de Has'am ve Becîle'ye ait bir evdi; içinde tapınılan dikili taşlar vardı; ona Kâbe denilirdi. (Kays) dedi ki: (Cerîr) oraya varıp onu ateşle yaktı ve kırdı. (Kays) dedi ki: Cerîr Yemen'e geldiğinde orada fal oklarıyla kısmet arayan bir adam vardı. Ona: “Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) elçisi buradadır; sana gücü yeterse boynunu vurur” denildi. Adam okları atarken Cerîr gelip başında durdu ve: “Onları mutlaka kıracak ve Allah'tan başka ilah olmadığına mutlaka şahitlik edeceksin; yoksa boynunu vururum” dedi. Adam onları kırdı ve şahitlik etti. Sonra Cerîr, Ahmes'ten Ebû Ertât künyeli bir adamı bunu müjdelemek üzere Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) gönderdi. Adam Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) gelince: “Ey Allah'ın Resûlü! Seni hak ile gönderene yemin ederim ki onu uyuz bir deve gibi bırakmadıkça gelmedim” dedi. Bunun üzerine Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) Ahmes'in atlarına ve adamlarına beş kez bereket diledi.