Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle derdi:
Allah'ın bana olan nimetlerindendir ki Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) benim evimde, benim günümde, göğsümle boğazım arasında vefat etti ve Allah ölümü anında benim tükürüğümle onun tükürüğünü bir araya getirdi. Abdurrahman elinde misvak olduğu halde yanıma girdi; ben de Resûlullah'i (sallallahu aleyhi ve sellem) (göğsüme) dayamıştım. Onun misvaka baktığını gördüm ve misvakı sevdiğini bildim. “Onu senin için alayım mı?” dedim. Başıyla “Evet” diye işaret etti. Onu aldım; ona sert geldi. “Onu senin için yumuşatayım mı?” dedim. Başıyla “Evet” diye işaret etti. Onu yumuşattım. Önünde içinde su bulunan bir rekve -ya da bir ulbe (deri kap); Ömer (b. Saîd) şüphe etmiştir- vardı. Ellerini suya sokup onlarla yüzünü siliyor ve şöyle diyordu: “Lâ ilâhe illallah! Şüphesiz ölümün sarhoşlukları (sıkıntıları) vardır.” Sonra elini kaldırdı ve: “Refîk-i a'lâ'da” demeye başladı; nihayet ruhu kabzedildi ve eli (yana) düştü.
Sahîh-i Buhârî 4449, Kitap 64, Hadis 469