İbn Ebû Müleyke şöyle rivayet etti:
İbn Abbâs (radıyallahu anhümâ) “Nihayet peygamberler ümitsizliğe düşüp yalana uğratıldıklarını (küzibû) sandıklarında...” (Yûsuf 12/110) âyetini hafif (şeddesiz) okudu ve onu o anlama götürdü; şu âyeti de okudu: “Hatta peygamber ve onunla beraber iman edenler: 'Allah'ın yardımı ne zaman?' diyecek hâle gelmişlerdi. Bilin ki Allah'ın yardımı yakındır” (Bakara 2/214). Urve b. Zübeyr ile karşılaştım ve bunu ona anlattım. Şöyle dedi: Âişe şöyle dedi: “Allah korusun! Vallahi Allah, Resûlüne hiçbir şey vaat etmemiştir ki o, ölmeden önce onun olacağını bilmiş olmasın. Fakat bela peygamberlerin başından eksik olmadı; öyle ki beraberlerindeki kimselerin kendilerini yalanlamasından korktular.” Âişe onu “ve zannû ennehüm kad küzzibû (yalanlandıklarını sandılar)” diye şeddeli okurdu.
Sahîh-i Buhârî 4524, 4525, Kitap 65, Hadis 49