Benî İsrâîl, Kehf, Meryem, Tâhâ ve Enbiyâ sûreleri ilk inen eski sûrelerdendir.

Abdullah b. Mes'ûd (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Benî İsrâîl, Kehf, Meryem, Tâhâ ve Enbiyâ (sûreleri) ilk inen eski (ve değerli) sûrelerdendir; onlar benim ilk edindiklerimdendir.

Katâde dedi ki: “Cuzâzen” (Enbiyâ 21/58): onları parça parça etti. Hasan (el-Basrî) dedi ki: “Fî felekin” (Enbiyâ 21/33): iğin ağırşağı gibi; “yesbehûn” (Enbiyâ 21/33): dönerler. İbn Abbâs dedi ki: “Nefeşet” (Enbiyâ 21/78): (geceleyin) otladı. “Yushabûn” (Enbiyâ 21/43): korunurlar. “Ümmetüküm ümmeten vâhideten” (Enbiyâ 21/92) hakkında: “Dininiz tek bir dindir” dedi. İkrime dedi ki: “Hasab” (Enbiyâ 21/98): Habeşçe odun (demektir). Başkası dedi ki: “Ehassû” (Enbiyâ 21/12): onu beklediler; “ehsestu” (hissettim) kökündendir. “Hâmidîn” (Enbiyâ 21/15): sönmüşler. “Hasîd” (Enbiyâ 21/15): kökünden kesilmiş; tekil, ikil ve çoğul için kullanılır. “Lâ yestahsirûn” (Enbiyâ 21/19): yorulmazlar; “hasîr” (yorgun) ve “hasertu ba'îrî” (devemi yordum) bundandır. “Amîk” (Hac 22/27): uzak. “Nukisû” (Enbiyâ 21/65): geri döndürüldüler. “San'ate lebûsin” (Enbiyâ 21/80): zırhlar. “Tekatta'û emrahum” (Enbiyâ 21/93): ihtilafa düştüler. “Hasîs” (Enbiyâ 21/102), hiss, cers ve hems aynı anlamdadır; gizli sestir. “Âzennâke” (Fussilet 41/47): sana bildirdik. “Âzentukum” (Enbiyâ 21/109): Birine (bir şeyi) bildirdiğinde sen ve o eşit durumda olursunuz; (ona) hainlik etmemiş olursun. Mücâhid dedi ki: “Le'allekum tus'elûn” (Enbiyâ 21/13): anlaşılasınız (diye). “İrtazâ” (Enbiyâ 21/28): razı oldu. “et-Temâsîl” (Enbiyâ 21/52): putlar. “es-Sicill” (Enbiyâ 21/104): sahife.