Eslem şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) yolculuklarından birinde gece yol alıyordu; Ömer b. Hattâb da onunla birlikte gidiyordu. Ömer b. Hattâb ona bir şey sordu, Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ona cevap vermedi. Sonra tekrar sordu, yine cevap vermedi. Sonra bir daha sordu, yine cevap vermedi. Bunun üzerine Ömer b. Hattâb (kendi kendine) şöyle dedi: “Anası Ömer'i yitirsin! Resûlullah'ı (sallallahu aleyhi ve sellem) üç kez ısrarla sıkıştırdın, her seferinde sana cevap vermiyor.” Ömer dedi ki: “Devemi harekete geçirdim, sonra insanların önüne geçtim ve hakkımda Kur'an inmesinden korktum. Çok geçmeden bana seslenen birinin sesini işittim. ‘Hakkımda Kur'an inmiş olmasından korkmuştum zaten’ dedim. Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yanına gelip ona selam verdim. Şöyle buyurdu: ‘Bu gece bana bir sûre indirildi ki o, bana üzerine güneşin doğduğu her şeyden daha sevimlidir.’ Sonra şu âyeti okudu: ‘Şüphesiz biz sana apaçık bir fetih verdik’ (Fetih 48/1).”
Sahîh-i Buhârî 4833, Kitap 65, Hadis 354