Senin getirdiğin şeyi getiren hiçbir adam yoktur ki eziyete uğramasın.

Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:

Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) kendisiyle (vahye) başlatıldığı ilk şey, uykuda sadık rüya idi. Gördüğü her rüya sabahın aydınlığı gibi (aynen) çıkardı. Sonra ona yalnızlık sevdirildi. Hira mağarasına gider, ailesinin yanına dönmeden önce sayılı gecelerde orada tehannüs ederdi -(râvi) dedi ki: Tehannüs, ibadet etmektir-. Bunun için azık alır, sonra Hatice'ye döner, yine o kadar azık alırdı. Nihayet Hira mağarasında iken hak ona ansızın geldi. Melek ona gelip: “Oku!” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Ben okuma bilen biri değilim” dedi. (Resûlullah) şöyle buyurdu: “Beni tutup takatim kesilinceye kadar sıktı, sonra bıraktı ve ‘Oku!’ dedi. ‘Ben okuma bilen biri değilim’ dedim. Beni tutup ikinci kez takatim kesilinceye kadar sıktı, sonra bıraktı ve ‘Oku!’ dedi. ‘Ben okuma bilen biri değilim’ dedim. Beni tutup üçüncü kez takatim kesilinceye kadar sıktı, sonra bıraktı ve: ‘Yaratan Rabbinin adıyla oku! O, insanı alaktan yarattı. Oku! Rabbin en cömert olandır. O, kalemle öğretendir’ dedi.” (Râvi) âyetleri “İnsana bilmediğini öğretti” (Alak 96/1-5) sözüne kadar (zikretti). Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) omuz kasları titreyerek bunlarla döndü; Hatice'nin yanına girip: “Beni örtün, beni örtün!” dedi. Korkusu gidinceye kadar onu örttüler. Hatice'ye: “Ey Hatice! Bana ne oluyor? Kendimden korktum” dedi ve olanı ona haber verdi. Hatice: “Asla! Müjdeler olsun! Allah'a andolsun ki Allah seni asla utandırmaz. Allah'a andolsun, sen akrabalık bağını gözetirsin, doğru söylersin, (kimsesizin) yükünü taşırsın, yoksula kazandırırsın, misafiri ağırlarsın ve hak yolunda başa gelen musibetlerde yardım edersin” dedi. Sonra Hatice onu alıp amcasının oğlu, yani babasının kardeşinin oğlu Varaka b. Nevfel'e götürdü. O, Câhiliye döneminde Hristiyan olmuş bir kişiydi; Arapça yazı yazar, İncil'den Allah'ın dilediği kadarını Arapça olarak yazardı. Gözleri görmez olmuş, çok yaşlı biriydi. Hatice: “Ey amcamın oğlu! Kardeşinin oğlunu dinle” dedi. Varaka: “Ey kardeşimin oğlu! Ne görüyorsun?” dedi. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) de gördüklerini ona haber verdi. Varaka: “Bu, Mûsâ'ya indirilen nâmûstur. Keşke o (davet) günlerinde genç olsaydım! Keşke hayatta olsaydım!” dedi ve bir söz (daha) zikretti. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Onlar beni çıkaracaklar mı?” dedi. Varaka: “Evet. Senin getirdiğin şeyi getiren hiçbir adam yoktur ki eziyete uğramasın. Senin (davet) günün bana yetişirse sana güçlü bir şekilde yardım ederim” dedi. Sonra çok geçmeden Varaka vefat etti ve vahiy bir süre kesildi; öyle ki Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) (buna) üzüldü.