Zeyd b. Sâbit (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Yemâme halkının öldürüldüğü sırada Ebû Bekir bana haber gönderdi. Bir de baktım ki Ömer b. Hattâb onun yanında. Ebû Bekir (radıyallahu anh) şöyle dedi: “Ömer bana gelip şöyle dedi: ‘Yemâme günü öldürülme Kur'an okuyanlar (kurrâ) arasında çok şiddetli oldu. Ben, (diğer savaş) yerlerinde de öldürülmenin kurrâ arasında şiddetlenmesinden ve bu yüzden Kur'an'ın çoğunun gitmesinden korkuyorum. Kur'an'ın toplanmasını emretmeni uygun görüyorum.’ Ben Ömer'e: ‘Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yapmadığı bir şeyi nasıl yaparsın?’ dedim. Ömer: ‘Allah'a yemin ederim ki bu hayırdır’ dedi. Ömer, Allah bunun için göğsümü açıncaya kadar bana (bu konuda) başvurup durdu; ben de bu hususta Ömer'in gördüğünü gördüm.” Zeyd dedi ki: Ebû Bekir şöyle dedi: “Sen genç, akıllı bir adamsın, seni (hiçbir şeyle) itham etmiyoruz. Sen Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) için vahiy yazıyordun. Kur'an'ı araştır ve onu topla.” Allah'a yemin ederim ki bana dağlardan bir dağı taşımayı yükleselerdi, bu bana, emrettiği Kur'an'ı toplama işinden daha ağır gelmezdi. “Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yapmadığı bir şeyi nasıl yaparsınız?” dedim. “Allah'a yemin ederim ki o hayırdır” dedi. Ebû Bekir, Allah'ın Ebû Bekir ve Ömer'in (radıyallahu anhümâ) göğsünü açtığı şeye benim göğsümü de açıncaya kadar bana başvurup durdu. Bunun üzerine Kur'an'ı araştırdım; onu hurma dallarından, yassı beyaz taşlardan ve adamların göğüslerinden topluyordum. Nihayet Tevbe sûresinin sonunu Ebû Huzeyme el-Ensârî'nin yanında buldum, onu ondan başka kimsenin yanında bulamadım: “Andolsun, size kendi içinizden öyle bir peygamber geldi ki sizin sıkıntıya uğramanız ona çok ağır gelir” (Tevbe 9/128), Berâe'nin sonuna kadar. Sahifeler, Allah onu vefat ettirinceye kadar Ebû Bekir'in yanında, sonra hayatı boyunca Ömer'in yanında, sonra da Ömer'in kızı Hafsa'nın (radıyallahu anhâ) yanında kaldı.
Sahîh-i Buhârî 4986, Kitap 66, Hadis 8