Yetim kıza rağbet etmeyince onu bıraktıkları gibi, en tam mehrini vermedikçe onunla evlenmeleri de caiz değildir.

Urve şöyle rivayet etti:

Âişe'ye (radıyallahu anhâ) “Eğer yetimler hakkında adaleti gözetemeyeceğinizden korkarsanız” (Nisâ 4/3) (âyetini) sordu. (Âişe) şöyle dedi: “Ey kız kardeşimin oğlu! Bu, velîsinin himayesinde bulunan yetim kızdır. (Velîsi) onun güzelliğine ve malına rağbet eder, mehrini eksik vermek ister. Bu yüzden mehri tam vermek hususunda adaleti gözetmedikçe onlarla evlenmekten nehyedildiler ve onlardan başkalarıyla evlenmeleri emredildi.” (Âişe) dedi ki: “Bundan sonra insanlar Resûlullah'tan (sallallahu aleyhi ve sellem) fetva istediler. Allah da ”Senden kadınlar hakkında fetva istiyorlar“ sözünden ”...ve onlarla evlenmeyi arzuluyorsunuz“ sözüne kadar (âyeti) indirdi (Nisâ 4/127). Allah onlara şunu indirdi: Yetim kız güzellik ve mal sahibi olduğunda onunla evlenmeye ve soyuna rağbet ederlerdi; (bu da) mehrin tamamlanmasıyla (olmalıdır). Az malı ve güzelliği sebebiyle kendisine rağbet edilmeyen biri olduğunda ise onu bırakıp başka kadınları alırlardı.” (Âişe) dedi ki: “Ona rağbet etmedikleri zaman onu bıraktıkları gibi, ona rağbet ettikleri zaman da, ona karşı adaletli davranıp mehirdeki en tam hakkını vermedikçe onunla evlenmeleri caiz değildir.”