Yetim kıza rağbet edilse de ona adaletli davranıp mehrini tam vermedikçe onunla evlenilemez.

Urve b. Zübeyr şöyle rivayet etti:

Âişe'ye (radıyallahu anhâ) sordu ve ona: “Anneciğim! ‘Eğer yetimler hakkında adaleti yerine getiremeyeceğinizden korkarsanız...’ âyetinden ‘...sahip olduklarınız’ kısmına kadar (Nisâ 4/3) (ne demektir)?” dedi. Âişe şöyle dedi: “Kız kardeşimin oğlu! Bu, velîsinin himayesinde bulunan yetim kızdır. (Velîsi) onun güzelliğine ve malına rağbet eder, mehrinden de eksiltmek ister. Bunun üzerine mehri tamamlamakta onlara adaletli davranmadıkça onlarla evlenmekten nehyedildiler ve onlardan başka kadınlarla evlenmeleri emredildi.” Âişe dedi ki: “Bundan sonra insanlar Resûlullah'tan (sallallahu aleyhi ve sellem) fetva istediler. Allah da ‘Senden kadınlar hakkında fetva istiyorlar...’ âyetinden ‘...nikâhlamak istediğiniz’ kısmına kadar (Nisâ 4/127) indirdi. Aziz ve celil olan Allah onlara bu âyette şunu indirdi: Yetim kız mal ve güzellik sahibi olduğunda onunla evlenmeye, nesebine ve mehrine rağbet ederler; malı ve güzelliği az olduğu için kendisine rağbet edilmeyen biri olduğunda ise onu bırakıp başka kadınları alırlar.” (Âişe) dedi ki: “Ona rağbet etmedikleri zaman onu bıraktıkları gibi, ona rağbet ettiklerinde de ona adaletli davranmadıkça ve mehirden hakkını tam olarak vermedikçe onunla evlenmeleri caiz değildir.”