Abdullah b. Abbâs (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:
Yüce Allah'ın haklarında “Eğer ikiniz Allah'a tövbe ederseniz (ne iyi), çünkü kalpleriniz kaymıştır” (Tahrîm 66/4) buyurduğu, Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) hanımlarından olan iki kadını Ömer b. Hattâb'a sormaya hep hevesliydim. Nihayet (Ömer) hacca gitti, ben de onunla birlikte hac ettim. (Yolda) o yoldan saptı, ben de bir su kabıyla onunla birlikte saptım. Def-i hâcet etti, sonra geldi; ben de ondan ellerine su döktüm, o da abdest aldı. Ona: “Ey mü'minlerin emîri! Yüce Allah'ın haklarında ‘Eğer ikiniz Allah'a tövbe ederseniz (ne iyi), çünkü kalpleriniz kaymıştır' buyurduğu, Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) hanımlarından olan iki kadın kimdir?” dedim. “Hayret sana ey İbn Abbâs! Onlar Âişe ile Hafsa'dır” dedi.
Sonra Ömer olayı baştan alıp anlatmaya başladı ve şöyle dedi: Ben ve Ensar'dan Ümeyye b. Zeyd oğulları arasında oturan bir komşum -onlar Medine'nin Avâlî (yukarı) kesimindendir- Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) yanına sırayla inerdik; o bir gün iner, ben bir gün inerdim. Ben indiğimde o günün vahiy ve diğer haberlerini ona getirirdim; o indiğinde de aynısını yapardı. Biz Kureyş topluluğu kadınlara baskın gelirdik. Ensar'ın yanına geldiğimizde bir de gördük ki onlar, kadınlarının kendilerine baskın geldiği bir topluluk. Bizim kadınlarımız da Ensar kadınlarının âdetlerinden almaya başladılar. Hanımıma bağırdım, o da bana karşılık verdi. Bana karşılık vermesini yadırgadım. O: “Sana karşılık vermemi niye yadırgıyorsun? Vallahi Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) hanımları ona karşılık veriyorlar; hatta onlardan biri bugün geceye kadar ona küs duruyor” dedi. Bu beni korkuttu ve ona: “Onlardan bunu yapan zarara uğramıştır” dedim. Sonra elbiselerimi üzerime toplayıp indim ve Hafsa'nın yanına girdim. Ona: “Ey Hafsa! Sizden biri bugün geceye kadar Peygamber'i (sallallahu aleyhi ve sellem) kızdırıyor mu?” dedim. “Evet” dedi. Ben de şöyle dedim: “Sen zarara uğradın, kaybettin! Allah'ın, Resûlü'nün (sallallahu aleyhi ve sellem) öfkesi sebebiyle öfkelenip helak olmaktan emin misin? Peygamber'den (sallallahu aleyhi ve sellem) çok şey isteme, hiçbir konuda ona karşılık verme, ona küsme; aklına geleni benden iste. Komşunun senden daha güzel ve Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) daha sevimli olması seni aldatmasın.” -Âişe'yi kastediyordu.-
Ömer şöyle dedi: Gassânîlerin bizimle savaşmak için atlarını nalladıkları konuşuluyordu. Ensarlı arkadaşım nöbet gününde (Peygamber'in yanına) indi, yatsı vakti yanımıza döndü, kapımı şiddetle çaldı ve: “O burada mı?” dedi. Korktum ve yanına çıktım. “Bugün büyük bir iş oldu” dedi. “Nedir o? Gassânîler mi geldi?” dedim. “Hayır, ondan daha büyük ve daha korkunç: Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) hanımlarını boşadı” dedi. Ben: “Hafsa zarara uğradı, kaybetti. Bunun olacağını zaten zannediyordum” dedim. Elbiselerimi üzerime toplayıp sabah namazını Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ile birlikte kıldım. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) kendisine ait bir yukarı odaya girdi ve orada (hanımlarından) uzak durdu. Ben de Hafsa'nın yanına girdim; bir de baktım ki ağlıyor. “Seni ağlatan nedir? Ben seni bundan sakındırmamış mıydım? Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) sizi boşadı mı?” dedim. “Bilmiyorum. İşte o, yukarı odada (bizden) uzak duruyor” dedi. Çıktım, minbere geldim; bir de gördüm ki etrafında bir grup var, bazıları ağlıyor. Onlarla biraz oturdum, sonra içimdeki (sıkıntı) bana galip geldi. Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) bulunduğu yukarı odaya gittim ve onun siyahî bir kölesine: “Ömer için izin iste” dedim. Köle içeri girdi, Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ile konuştu, sonra dönüp: “Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ile konuştum ve seni ona andım; sustu” dedi. Dönüp minberin yanındaki grupla oturdum. Sonra içimdeki (sıkıntı) bana galip geldi; gelip köleye: “Ömer için izin iste” dedim. İçeri girdi, sonra dönüp: “Seni ona andım; sustu” dedi. Yine dönüp minberin yanındaki grupla oturdum. Sonra içimdeki (sıkıntı) bana galip geldi; köleye gelip: “Ömer için izin iste” dedim. İçeri girdi, sonra bana dönüp: “Seni ona andım; sustu” dedi. Arkamı dönüp giderken -dedi ki- bir de baktım köle beni çağırıyor ve: “Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) sana izin verdi” dedi. Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yanına girdim; bir de gördüm ki hasır örgüsü üzerinde yatıyor, onunla hasır arasında bir yatak yok; hasır örgüsü yanında iz bırakmış, içi hurma lifiyle dolu deriden bir yastığa yaslanmış. Ona selam verdim, sonra ayakta iken: “Ey Allah'ın Resûlü! Hanımlarını boşadın mı?” dedim. Gözünü bana kaldırdı ve: “Hayır” buyurdu. “Allahu ekber!” dedim. Sonra ayakta iken (gönlünü hoş etmek için) sohbet ederek: “Ey Allah'ın Resûlü! Bir görseydin! Biz Kureyş topluluğu kadınlara baskın gelirdik. Medine'ye geldiğimizde bir de gördük ki onlar, kadınlarının kendilerine baskın geldiği bir topluluk” dedim. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) gülümsedi. Sonra: “Ey Allah'ın Resûlü! Bir görseydin! Hafsa'nın yanına girdim ve ona: ‘Komşunun senden daha güzel ve Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) daha sevimli olması seni aldatmasın' dedim” dedim. -Âişe'yi kastediyordu.- Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) bir kez daha gülümsedi. Onun gülümsediğini görünce oturdum. Gözümü evinin içinde gezdirdim. Vallahi evinde üç deriden başka göze çarpan bir şey görmedim. “Ey Allah'ın Resûlü! Allah'a dua et de ümmetine genişlik versin. Çünkü Farslara ve Rumlara, Allah'a ibadet etmedikleri hâlde genişlik verildi ve dünya verildi” dedim. Yaslanmış olan Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) doğrulup oturdu ve: “Sen bu (düşünce)de misin ey Hattâb'ın oğlu! Onlar, güzel şeyleri dünya hayatında peşin verilmiş bir topluluktur” buyurdu. “Ey Allah'ın Resûlü! Benim için istiğfar et” dedim.
Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem), Hafsa'nın Âişe'ye ifşa ettiği o söz sebebiyle hanımlarından yirmi dokuz gece uzak durdu. Allah kendisini kınadığında onlara karşı duyduğu şiddetli öfkeden dolayı: “Bir ay onların yanına girmeyeceğim” demişti. Yirmi dokuz gece geçince Âişe'nin yanına girdi ve ondan başladı. Âişe ona: “Ey Allah'ın Resûlü! Bir ay yanımıza girmemeye yemin etmiştin; hâlbuki yirmi dokuzuncu geceyi sabahladın, onları tek tek sayıyorum” dedi. (Peygamber): “Ay yirmi dokuz (gece)dir” buyurdu. O ay da yirmi dokuz gece idi. Âişe şöyle dedi: Sonra Yüce Allah muhayyerlik âyetini indirdi. (Peygamber) hanımlarından ilk olarak benden başladı, ben de onu seçtim. Sonra bütün hanımlarını muhayyer bıraktı; onlar da Âişe'nin dediği gibi dediler.
Sahîh-i Buhârî 5191, Kitap 67, Hadis 125