Onlardan birine bir ömür boyu iyilik etsen, sonra bir şey görse: "Senden hiç hayır görmedim" der.

Abdullah b. Abbâs (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:

Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) zamanında güneş tutuldu. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) namaz kıldı, insanlar da onunla birlikte (kıldılar). Bakara sûresi(ni okuyacak) kadar uzun bir kıyam yaptı. Sonra uzun bir rükû yaptı. Sonra (başını) kaldırıp uzun bir kıyam yaptı; bu, ilk kıyamdan daha kısaydı. Sonra uzun bir rükû yaptı; bu, ilk rükûdan daha kısaydı. Sonra secde etti. Sonra kalkıp uzun bir kıyam yaptı; bu, ilk kıyamdan daha kısaydı. Sonra uzun bir rükû yaptı; bu, ilk rükûdan daha kısaydı. Sonra (başını) kaldırıp uzun bir kıyam yaptı; bu, ilk kıyamdan daha kısaydı. Sonra uzun bir rükû yaptı; bu, ilk rükûdan daha kısaydı. Sonra (başını) kaldırdı, sonra secde etti, sonra namazı bitirdi. Güneş de açılmıştı. Şöyle buyurdu: “Güneş ve ay, Allah'ın âyetlerinden iki âyettir; hiç kimsenin ölümü ya da hayatı sebebiyle tutulmazlar. Bunu gördüğünüzde Allah'ı zikredin.” (Ashab): “Ey Allah'ın Resûlü! Seni şu durduğun yerde bir şey almaya uzanırken gördük, sonra seni geri çekilirken gördük” dediler. Şöyle buyurdu: “Ben cenneti gördüm -ya da bana cennet gösterildi-, ondan bir salkım almaya uzandım. Onu alsaydım, dünya durdukça ondan yerdiniz. Cehennemi de gördüm; bugünkü gibi bir manzarayı asla görmedim. Halkının çoğunun kadınlar olduğunu gördüm.” “Niçin ey Allah'ın Resûlü?” dediler. “Küfürleri sebebiyle” buyurdu. “Allah'ı mı inkâr ediyorlar?” denildi. Şöyle buyurdu: “Kocalarına nankörlük ederler, iyiliğe nankörlük ederler. Onlardan birine bir ömür boyu iyilik etsen, sonra senden (hoşuna gitmeyen) bir şey görse: ‘Senden hiç hayır görmedim' der.”