Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:
Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) (yolculuğa) çıktığı zaman hanımları arasında kura çekerdi. (Bir keresinde) kura Âişe ile Hafsa'ya çıktı. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) gece olunca Âişe ile birlikte konuşarak yol alırdı. Hafsa (Âişe'ye): “Bu gece sen benim deveme binsen, ben de senin devene binsem de sen (neler olduğunu) görsen, ben de görsem olmaz mı?” dedi. (Âişe): “Olur” dedi ve bindi. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem), üzerinde Hafsa bulunan Âişe'nin devesine geldi, ona selam verdi, sonra konaklayıncaya kadar yol aldı. Âişe onu yanında bulamadı. Konakladıklarında ayaklarını izhir otunun arasına koydu ve: “Rabbim! Beni sokacak bir akrep ya da yılanı üzerime musallat et; (çünkü) ona bir şey söyleyemiyorum” demeye başladı.
Sahîh-i Buhârî 5211, Kitap 67, Hadis 144