Mâlik b. Duhşun'a münafık denince Peygamber: Öyle söyleme, o Allah rızası için Lâ ilâhe illallah demiştir, buyurdu.

Itbân b. Mâlik (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) ashabından olup Ensâr'dan Bedir'e katılanlardan olan Itbân b. Mâlik, Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) gelip şöyle dedi: “Ey Allah'ın Resûlü! Gözlerim zayıfladı; ben kavmime namaz kıldırıyorum. Yağmurlar yağdığında benimle onlar arasındaki vadi sel olup akıyor; onların mescidine gelip onlara namaz kıldıramıyorum. Ey Allah'ın Resûlü! Gelip evimde namaz kılmanı, benim de orayı namazgâh edinmemi isterdim.” (Resûlullah): “İnşallah yapacağım” buyurdu. Itbân dedi ki: Ertesi gün, gün yükseldiğinde Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ve Ebû Bekir geldiler. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) izin istedi, ben de ona izin verdim. Eve girinceye kadar oturmadı. Sonra bana: “Evinin neresinde namaz kılmamı istersin?” buyurdu. Evin bir köşesini gösterdim. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) kalktı ve tekbir aldı; biz de saf olduk. İki rekât kıldı, sonra selam verdi. Onu, hazırladığımız hazîre (yemeği) için alıkoyduk. Mahalle halkından epeyce adam eve gelip toplandı. İçlerinden biri: “Mâlik b. Duhşun nerede?” dedi. Bazıları: “O münafıktır; Allah'ı ve Resûlü'nü sevmez” dedi. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem): “Öyle söyleme! Onun, bununla Allah'ın rızasını isteyerek ‘Lâ ilâhe illallah’ dediğini görmüyor musun?” buyurdu. (Adam): “Allah ve Resûlü daha iyi bilir” dedi. (Itbân) dedi ki: Biz: “Biz onun yönelişini ve samimiyetini münafıklara doğru görüyoruz” dedik. (Peygamber): “Şüphesiz Allah, bununla Allah'ın rızasını isteyerek ‘Lâ ilâhe illallah’ diyeni ateşe haram kılmıştır” buyurdu.

İbn Şihâb dedi ki: Sonra Benî Sâlim'den ve onların ileri gelenlerinden olan Husayn b. Muhammed el-Ensârî'ye Mahmûd'un (bu) hadisini sordum; onu doğruladı.