Yaklaş; ben Resûlullah'ı tavuk etinden yerken gördüm.

Zehdem şöyle dedi:

Ebû Mûsâ el-Eş'arî'nin yanındaydık. Bizimle Cerm'den olan şu kabile arasında kardeşlik vardı. İçinde tavuk eti bulunan bir yemek getirildi. Topluluğun içinde kırmızı (yüzlü) bir adam oturuyordu; yemeğe yaklaşmadı. (Ebû Mûsâ) “Yaklaş; ben Resûlullah'ı (sallallahu aleyhi ve sellem) ondan yerken gördüm” dedi. (Adam) “Ben onun (pis) bir şey yediğini gördüm ve ondan tiksindim; onu yemeyeceğime yemin ettim” dedi. (Ebû Mûsâ) şöyle dedi: “Yaklaş, sana haber vereyim -ya da anlatayım-: Ben Eş'arîlerden bir grup içinde Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) geldim. Öfkeli olduğu bir sırada ona rastladım; sadaka develerinden (bir kısmını) taksim ediyordu. Ondan binek istedik. Bizi bindirmeyeceğine yemin etti ve ‘Sizi bindirecek bir şeyim yok’ buyurdu. Sonra Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) ganimet develeri getirildi. ‘Eş'arîler nerede? Eş'arîler nerede?’ buyurdu. Bize hörgüçleri beyaz beş deve verdi. Çok geçmeden arkadaşlarıma şöyle dedim: ‘Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) yeminini unuttu. Allah'a yemin ederim ki Resûlullah'ı (sallallahu aleyhi ve sellem) yemini konusunda gafil avlarsak asla iflah olmayız.’ Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) dönüp ‘Ey Allah'ın Resûlü! Senden binek istemiştik; bizi bindirmeyeceğine yemin etmiştin. Yeminini unuttuğunu sandık’ dedik. Şöyle buyurdu: ‘Sizi bindiren şüphesiz Allah'tır. Allah'a yemin ederim ki ben -inşallah- bir şeye yemin eder de başkasını ondan daha hayırlı görürsem, mutlaka daha hayırlı olanı yaparım ve yeminimden (keffâretle) çıkarım.’”