Resûlullah öğle sıcağında başını örtmüş olarak Ebû Bekir'e geldi ve: "Bana çıkmak için izin verildi" buyurdu.

Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:

Müslümanlardan bazı kimseler Habeşistan'a hicret etti. Ebû Bekir de hicret etmek üzere hazırlandı. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem): “Acele etme; çünkü bana da (hicret için) izin verilmesini umuyorum” buyurdu. Ebû Bekir: “Babam sana feda olsun, sen bunu umuyor musun?” dedi. “Evet” buyurdu. Ebû Bekir arkadaşlık etmek için kendini Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) ayırdı ve yanında bulunan iki binek devesini dört ay semür ağacının yapraklarıyla besledi.

Urve dedi ki: Âişe şöyle dedi: Bir gün öğle sıcağının tam ortasında evimizde otururken birisi Ebû Bekir'e: “İşte Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) başını örtmüş olarak, bize gelmediği bir saatte geliyor” dedi. Ebû Bekir: “Anam babam ona feda olsun! Vallahi onu bu saatte ancak önemli bir iş getirmiştir” dedi. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) geldi ve izin istedi; ona izin verildi, içeri girdi. Girince Ebû Bekir'e: “Yanındakileri çıkar” buyurdu. (Ebû Bekir): “Babam sana feda olsun ey Allah'ın Resûlü! Onlar ancak senin ailendir” dedi. “Bana (Mekke'den) çıkmak için izin verildi” buyurdu. (Ebû Bekir): “Babam sana feda olsun ey Allah'ın Resûlü! Arkadaşlık (edebilir miyim)?” dedi. “Evet” buyurdu. (Ebû Bekir): “Babam sana feda olsun ey Allah'ın Resûlü! Şu iki binek devemden birini al” dedi. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem): “Bedeliyle (alırım)” buyurdu. (Âişe) dedi ki: Onları en hızlı şekilde hazırladık ve bir dağarcık içinde onlara azık koyduk. Esmâ bint Ebî Bekir kuşağından (nitâk) bir parça kesip dağarcığın ağzını onunla bağladı; bu yüzden ona “Zâtü'n-nitâk” (kuşak sahibi) denirdi. Sonra Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ve Ebû Bekir, Sevr denilen bir dağdaki mağaraya ulaştılar ve orada üç gece kaldılar. Zeki ve kavrayışlı bir genç olan Abdullah b. Ebî Bekir yanlarında gecelerdi. Seher vakti yanlarından ayrılır, sabahı Mekke'de Kureyş ile birlikte, sanki orada gecelemiş gibi geçirirdi. Onlara karşı kurulan herhangi bir tuzağı işittiğinde mutlaka onu belleğine alır, karanlık bastığında onlara bunun haberini getirirdi. Ebû Bekir'in azatlısı Âmir b. Füheyre de onlar için sağmal bir koyun sürüsü güderdi; yatsıdan bir saat geçince onu yanlarına getirirdi. Âmir b. Füheyre seher karanlığında (sürüyü) bağırıp sürünceye kadar onlar (koyunların) sütüyle gecelerlerdi. O üç gecenin her birinde bunu yapardı.