Sehl b. Sa'd (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Bir kadın bir bürde getirdi. -Sehl: “Bürde nedir, biliyor musun?” dedi. (Ebû Hâzim): “Evet, o kenarı dokumalı bir şemledir (örtüdür)” dedi.- (Kadın): “Ey Allah'ın Resûlü! Bunu sana giydirmek için kendi elimle dokudum” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ona ihtiyacı olduğu hâlde onu aldı. Onu izar olarak giymiş hâlde yanımıza çıktı. Topluluktan bir adam ona dokundu ve: “Ey Allah'ın Resûlü! Onu bana giydir” dedi. “Evet” buyurdu. Allah'ın dilediği kadar mecliste oturdu, sonra döndü, onu katladı, sonra ona gönderdi. Topluluk ona: “İyi yapmadın; onu ondan istedin, oysa onun hiçbir isteyeni geri çevirmediğini biliyordun” dediler. Adam: “Vallahi ben onu ancak öleceğim gün kefenim olsun diye istedim” dedi. Sehl dedi ki: Gerçekten de onun kefeni oldu.
Sahîh-i Buhârî 5810, Kitap 77, Hadis 28