Enes b. Mâlik (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Kendisi ve Ebû Talha, Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ile birlikte (yolculuktan) dönüyorlardı. Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) yanında Safiyye vardı; onu devesinin terkisine almıştı. Yolun bir yerinde deve tökezledi; Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ve kadın yere düştüler. Ebû Talha -sanırım, dedi- devesinden atladı ve Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) gelip: “Ey Allah'ın Nebîsi! Allah beni sana feda etsin, sana bir şey oldu mu?” dedi. “Hayır, fakat kadına bak” buyurdu. Ebû Talha elbisesini yüzüne kapattı, onun tarafına yöneldi ve elbisesini onun üzerine attı. Kadın kalktı. (Ebû Talha) ikisi için develerinin (semerini) sıkıca bağladı, ikisi bindiler. Yürüdüler; Medine'nin dışına geldiklerinde -ya da: Medine'ye yaklaştıklarında, dedi- Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem): “Dönenleriz, tevbe edenleriz, ibadet edenleriz, Rabbimize hamd edenleriz” buyurdu. Medine'ye girinceye kadar bunu söylemeye devam etti.
Sahîh-i Buhârî 6185, Kitap 78, Hadis 209