Seleme b. Ekva' (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ile Hayber'e çıktık. Topluluktan bir adam: “Ey Âmir! Bize şiirciklerinden dinletsen” dedi. (Âmir) inip onlara (develeri sürerken) hudâ okumaya başladı; şöyle diyordu: “Vallahi Allah olmasaydı doğru yolu bulamazdık.” Bundan başka bir şiir de söyledi, fakat ben onu ezberlemedim. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Bu (develeri) süren kim?” buyurdu. “Âmir b. Ekva'” dediler. “Allah ona rahmet etsin” buyurdu. Topluluktan bir adam: “Ey Allah'ın Resûlü! Keşke onunla bizi (daha uzun) faydalandırsaydın” dedi. Topluluk (düşmanla) saf bağlayınca onlarla savaştılar. Âmir kendi kılıcının (geri dönen) ucuyla yaralandı ve öldü. Akşama erdiklerinde çok ateş yaktılar. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Bu ateş nedir? Ne üzerinde yakıyorsunuz?” buyurdu. “Ehlî eşek (etleri) üzerinde” dediler. “İçindekini dökün ve (çömlekleri) kırın” buyurdu. Bir adam: “Ey Allah'ın Resûlü! İçindekini döküp onları yıkasak olmaz mı?” dedi. “Ya da öyle (yapın)” buyurdu.
Sahîh-i Buhârî 6331, Kitap 80, Hadis 28