Enes (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Allah kıyamet günü insanları toplar. Onlar: ‘Rabbimizin katında bize şefaat edecek birini arasak da (Rabbimiz) bizi bu yerimizden kurtarsa!’ derler. Âdem'e gelip: ‘Sen Allah'ın kendi eliyle yarattığı, sana ruhundan üflediği ve meleklere emredip de sana secde ettikleri kimsesin. Rabbimizin katında bize şefaat et’ derler. O: ‘Ben (bu iş için) sizin aradığınız yerde değilim’ der -ve hatasını anar- ve: ‘Allah'ın gönderdiği ilk resul olan Nûh'a gidin’ der. Ona gelirler. O: ‘Ben sizin aradığınız yerde değilim’ der -ve hatasını anar-: ‘Allah'ın dost edindiği İbrâhîm'e gidin.’ Ona gelirler. O: ‘Ben sizin aradığınız yerde değilim’ der -ve hatasını anar-: ‘Allah'ın konuştuğu Mûsâ'ya gidin.’ Ona gelirler. O: ‘Ben sizin aradığınız yerde değilim’ der ve hatasını anar: ‘Îsâ'ya gidin.’ Ona gelirler. O: ‘Ben sizin aradığınız yerde değilim. Muhammed'e (sallallahu aleyhi ve sellem) gidin; onun geçmiş ve gelecek günahları bağışlanmıştır’ der. Bunun üzerine bana gelirler. Ben de Rabbimin huzuruna girmek için izin isterim. O'nu görünce secdeye kapanırım. Allah dilediği kadar beni (o halde) bırakır. Sonra: ‘Başını kaldır! İste, verilsin; söyle, dinlensin; şefaat et, şefaatin kabul edilsin’ denilir. Başımı kaldırır, Rabbime bana öğreteceği bir hamd ile hamd ederim. Sonra şefaat ederim; (Rabbim) bana bir sınır belirler. Sonra onları ateşten çıkarır, cennete sokarım. Sonra döner, aynı şekilde secdeye kapanırım. Üçüncü ya da dördüncü defada nihayet ateşte, Kur'an'ın hapsettiği kimseden başkası kalmaz.”
Katâde bu noktada: “Yani ebedî kalması gerekmiş olan kimse” derdi.
Sahîh-i Buhârî 6565, Kitap 81, Hadis 154