Kul, cennetliklerden olduğu halde cehennemliklerin amelini işler; ameller ancak sonlarına göredir.

Sehl b. Sa'd (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Müslümanlar adına en çok iş gören kimselerden bir adam, Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ile birlikte katıldığı bir gazvede (savaşıyordu). Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ona baktı ve: “Cehennemliklerden bir adama bakmak isteyen şuna baksın” buyurdu. Topluluktan bir adam onu takip etti. O, bu haliyle müşriklere karşı insanların en çetiniydi. Nihayet yaralandı ve ölümü çabuklaştırmak istedi; kılıcının ucunu iki memesinin arasına koydu, öyle ki (kılıç) iki küreğinin arasından çıktı. (Onu takip eden) adam koşarak Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) geldi ve: “Şehadet ederim ki sen Allah'ın Resûlüsün” dedi. “Bu da ne?” buyurdu. (Adam): “Falanca için ‘Cehennemliklerden bir adama bakmak isteyen ona baksın’ dedin. Oysa o, Müslümanlar adına en çok iş görenimizdi. Ben onun bu hal üzere ölmeyeceğini anladım. Yaralanınca ölümü çabuklaştırdı ve kendini öldürdü” dedi. Bunun üzerine Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Kul, cennetliklerden olduğu halde cehennemliklerin amelini işler; cehennemliklerden olduğu halde cennetliklerin amelini işler. Ameller ancak sonlarına göredir.”