Üsâme (b. Zeyd) (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) bir kızı ona haber gönderdi —o sırada Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yanında Üsâme b. Zeyd, Sa'd ve Übey vardı—: “Oğlum can çekişiyor, yanımıza gel.” Resûlullah selâm gönderdi ve şöyle dedi: “Alan da Allah'tır, veren de. Onun katında her şeyin belirlenmiş bir eceli vardır. Sabretsin ve sevabını Allah'tan umsun.” Kızı ona yemin vererek (gelmesi için) tekrar haber gönderdi. Bunun üzerine kalktı, biz de onunla birlikte kalktık. Oturunca çocuk ona verildi; onu kucağına oturttu, çocuğun nefesi hırıldıyordu. Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) gözlerinden yaşlar boşandı. Sa'd: “Ey Allah'ın Resûlü, bu nedir?” dedi. “Bu, Allah'ın kullarından dilediğinin kalbine koyduğu bir rahmettir. Allah kullarından ancak merhametli olanlara merhamet eder” buyurdu.
Sahîh-i Buhârî 6655, Kitap 83, Hadis 34