Resûlullah, Hayber'de öldürülenin kanının boşa gitmesini istemedi; diyetini zekât develerinden yüz deve ödedi.

Sehl b. Ebî Hasme (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Kavminden bir grup Hayber'e gitti ve orada dağıldılar. (Sonra) içlerinden birini öldürülmüş buldular. (Maktulün) aralarında bulunduğu kimselere: “Arkadaşımızı siz öldürdünüz” dediler. Onlar: “Biz öldürmedik, öldüreni de bilmiyoruz” dediler. Bunun üzerine Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) gidip: “Ey Allah'ın Resûlü! Hayber'e gittik ve içimizden birini öldürülmüş bulduk” dediler. (Peygamber): “Büyüğü (konuşsun), büyüğü!” buyurdu. Sonra onlara: “Onu öldüren aleyhine delil getirir misiniz?” dedi. “Delilimiz yok” dediler. “(O hâlde) onlar yemin ederler” buyurdu. “Yahudilerin yeminlerine razı olmayız” dediler. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) onun kanının boşa gitmesini hoş görmedi ve onun diyetini zekât develerinden yüz deve olarak ödedi.