Eğer oraya girselerdi bir daha ondan asla çıkamazlardı; itaat ancak maruftadır.

Ali (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) bir seriyye gönderdi; başlarına Ensâr'dan bir adamı emîr tayin etti ve ona itaat etmelerini emretti. (Emîr) onlara öfkelendi ve: “Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) size bana itaat etmenizi emretmedi mi?” dedi. “Evet” dediler. “Size kesin olarak emrediyorum: Odun toplayın, ateş yakın, sonra da onun içine girin!” dedi. Odun topladılar ve ateş yaktılar. İçine girmeye yeltendiklerinde durup birbirlerine bakmaya başladılar. Bazıları: “Biz ateşten kaçmak için Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) tâbi olduk; şimdi ona mı gireceğiz?” dedi. Onlar bu hâldeyken ateş söndü, (emîrin) öfkesi de dindi. Durum Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) anlatıldı. Şöyle buyurdu: “Eğer oraya girselerdi bir daha ondan asla çıkamazlardı. İtaat ancak marufta (iyi ve meşru olanda)dır.”