Gidin, kalbinde zerre ağırlığında iman bulduğunuz kimseyi (ateşten) çıkarın.

Ebû Saîd el-Hudrî (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Biz: “Ey Allah'ın Resûlü! Kıyamet günü Rabbimizi görecek miyiz?” dedik. Şöyle buyurdu: “Hava açık olduğunda güneşi ve ayı görmekte birbirinize zarar verir misiniz?” “Hayır” dedik. Şöyle buyurdu: “O gün Rabbinizi görmekte de ancak onları görmekte birbirinize zarar verdiğiniz kadar zarar verirsiniz.” Sonra şöyle buyurdu: “Bir münâdi: ‘Her topluluk tapmakta olduğu şeye gitsin!’ diye seslenir. Haç sahipleri haçlarıyla, putperestler putlarıyla, her ilahın sahipleri de ilahlarıyla birlikte giderler. Sonunda iyi ya da günahkâr, Allah'a ibadet edenler ve ehl-i kitaptan geriye kalan birtakım kimseler kalır. Sonra cehennem getirilir; sanki bir serapmış gibi (onlara) gösterilir. Yahudilere: ‘Neye tapıyordunuz?’ denir. ‘Allah'ın oğlu Üzeyr'e tapıyorduk’ derler. ‘Yalan söylediniz; Allah'ın ne eşi ne de çocuğu olmuştur. Ne istiyorsunuz?’ denir. ‘Bize su vermeni istiyoruz’ derler. ‘İçin!’ denir; onlar da cehenneme dökülürler. Sonra Hristiyanlara: ‘Neye tapıyordunuz?’ denir. ‘Allah'ın oğlu Mesîh'e tapıyorduk’ derler. ‘Yalan söylediniz; Allah'ın ne eşi ne de çocuğu olmuştur. Ne istiyorsunuz?’ denir. ‘Bize su vermeni istiyoruz’ derler. ‘İçin!’ denir; onlar da (cehenneme) dökülürler. Sonunda iyi ya da günahkâr, Allah'a ibadet edenler kalır. Onlara: ‘İnsanlar gittiği halde sizi alıkoyan nedir?’ denir. Onlar: ‘Biz (dünyada) onlardan, bugün ona olduğumuzdan daha muhtaç iken ayrıldık. Biz bir münâdinin: Her topluluk tapmakta olduğu şeye katılsın! diye seslendiğini işittik. Biz ancak Rabbimizi bekliyoruz’ derler. Bunun üzerine Cebbâr onlara gelir ve: ‘Ben sizin Rabbinizim’ der. Onlar: ‘Sen bizim Rabbimizsin’ derler. O'nunla peygamberlerden başkası konuşmaz. (Allah): ‘Sizinle O'nun arasında, O'nu tanıyacağınız bir alâmet var mı?’ der. ‘Sâk (incik)’ derler. Bunun üzerine (Allah) sâkını açar; her mümin O'na secde eder. Allah'a gösteriş ve duyurmak için secde eden kimseler kalır; (o kimse) secde etmek için davranır, fakat sırtı tek bir levha haline gelir. Sonra köprü getirilir ve cehennemin üzerine kurulur.” Biz: “Ey Allah'ın Resûlü! Köprü nedir?” dedik. Şöyle buyurdu: “Ayakların kaydığı, kaygan bir yerdir. Üzerinde kancalar, çengeller ve geniş, eğri dikenli bir diken vardır; Necid'de bulunur, ona sa'dân denir. Mümin onun üzerinden göz açıp kapayıncaya kadar, şimşek gibi, rüzgâr gibi, cins atlar ve develer gibi geçer. Kimi kurtulup selâmete erer, kimi tırmalanmış olarak kurtulur, kimi de cehennem ateşine yığılır. Nihayet en sonuncuları sürüklenerek geçer. Size açıkça belli olmuş bir hak hususunda benden ısrarla istemeniz, o gün müminlerin Cebbâr'dan istemesinden daha şiddetli değildir. Kurtulduklarını gördüklerinde kardeşleri hakkında: ‘Rabbimiz! Kardeşlerimiz bizimle birlikte namaz kılıyor, bizimle birlikte oruç tutuyor ve bizimle birlikte (salih) amel işliyorlardı’ derler. Yüce Allah: ‘Gidin, kalbinde bir dinar ağırlığında iman bulduğunuz kimseyi çıkarın’ der. Allah onların sûretlerini ateşe haram kılar. Onların yanına varırlar; bazıları ateşe ayağına kadar, bazıları baldırlarının yarısına kadar gömülmüştür. Tanıdıklarını çıkarırlar, sonra dönerler. (Allah): ‘Gidin, kalbinde yarım dinar ağırlığında (iman) bulduğunuz kimseyi çıkarın’ der. Tanıdıklarını çıkarırlar, sonra dönerler. (Allah): ‘Gidin, kalbinde zerre ağırlığında iman bulduğunuz kimseyi çıkarın’ der. Tanıdıklarını çıkarırlar.”

Ebû Saîd şöyle dedi: Bana inanmıyorsanız şu âyeti okuyun: “Şüphesiz Allah zerre kadar haksızlık etmez. (Yapılan) bir iyilik olursa onu kat kat artırır” (Nisâ 4/40).

(Peygamber devamla şöyle buyurdu): “Peygamberler, melekler ve müminler şefaat ederler. Cebbâr: ‘Benim şefaatim kaldı’ der ve ateşten bir avuç alır; kömürleşmiş birtakım toplulukları çıkarır. Onlar cennetin ağızlarında bulunan, adına hayat suyu denilen bir nehre atılırlar. Selin getirdiği çamurda tohumun bitmesi gibi onun iki kıyısında biterler. Onu bir kayanın ya da bir ağacın yanında görmüşsünüzdür; güneşe bakan tarafı yeşil, gölgeye bakan tarafı beyaz olur. İnci gibi çıkarlar; boyunlarına mühürler takılır ve cennete girerler. Cennet ehli: ‘Bunlar Rahmân'ın azatlılarıdır; onları işledikleri bir amel ve önceden gönderdikleri bir hayır olmaksızın cennete koydu’ derler. Onlara: ‘Gördüğünüz şey ve onunla birlikte bir misli daha sizindir’ denir.”