Enes (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Ensâr'dan bir adam Kubâ Mescidi'nde onlara imamlık ederdi. Namazda onlara okuduğu her sûreye başladığında önce “Kul hüvallâhü ehad”ı okur, onu bitirince onunla birlikte başka bir sûre okurdu. Bunu her rekâtta yapardı. Arkadaşları onunla konuşup şöyle dediler: “Sen bu sûre ile başlıyorsun, sonra onun sana yetmediğini düşünüp başka bir sûre de okuyorsun. Ya yalnız onu oku ya da onu bırakıp başkasını oku.” O: “Ben onu bırakacak değilim. Bununla size imamlık etmemi isterseniz yaparım; istemezseniz sizi bırakırım” dedi. Onu kendilerinin en faziletlisi olarak görüyorlar ve başkasının kendilerine imam olmasını istemiyorlardı. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) yanlarına gelince ona durumu haber verdiler. Şöyle buyurdu: “Ey falan! Arkadaşlarının sana emrettiği şeyi yapmaktan seni alıkoyan nedir? Her rekâtta bu sûreye bağlanmana sebep olan nedir?” “Ben onu seviyorum” dedi. Şöyle buyurdu: “Onu sevmen seni cennete soktu.”
Sahîh-i Buhârî 774b, Kitap 10, Hadis 169