Ömer (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Ben ve Ensâr'dan bir komşum, Medine'nin yukarı kesimlerinden olan Ümeyye b. Zeyd oğulları (yurdunda) otururduk. Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yanına nöbetleşe inerdik: Bir gün o iner, bir gün ben inerdim. Ben indiğimde o günün vahiy ve diğer haberlerini ona getirirdim; o indiğinde de aynısını yapardı. Bir gün Ensârî arkadaşım nöbet gününde indi (döndü) ve kapımı şiddetle çaldı: “O (Ömer) orada mı?” dedi. Korktum ve yanına çıktım. “Büyük bir olay oldu” dedi. (Ömer) dedi ki: Hafsa'nın yanına girdim; bir de baktım ağlıyor. “Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) sizi boşadı mı?” dedim. “Bilmiyorum” dedi. Sonra Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) yanına girdim ve ayakta durduğum hâlde: “Hanımlarını boşadın mı?” dedim. “Hayır” buyurdu. Ben de “Allahu ekber!” dedim.
Sahîh-i Buhârî 89, Kitap 3, Hadis 31