Ensâr'ın iyilik yapanlarından kabul etsin, kötülük yapanlarını affetsin.

Abdullah b. Abbâs (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:

Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) minbere çıktı. Bu, onun oturduğu son meclisti. Omuzlarına bir örtü bürünmüş, başını da yağlı bir sargıyla sarmıştı. Allah'a hamd etti, O'nu övdü, sonra: “Ey insanlar! Bana (gelin)” buyurdu. Onlar da etrafında toplandılar. Sonra şöyle buyurdu: “Emmâ ba'd (Bundan sonra)! Ensâr'dan olan bu topluluk azalacak, (diğer) insanlar çoğalacaktır. Kim Muhammed'in (sallallahu aleyhi ve sellem) ümmetinden bir işin başına geçer de orada birine zarar vermeye ya da birine fayda sağlamaya gücü yeterse, onların (Ensâr'ın) iyilik yapanlarından (iyiliklerini) kabul etsin, kötülük yapanlarını da affetsin.”