Âişe (radıyallahu anhâ) şöyle rivayet etti:
Yanımda Buâs (savaşı) şarkılarını söyleyen iki câriye varken Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) yanıma girdi. Yatağa uzandı ve yüzünü (öbür tarafa) çevirdi. Ebû Bekir içeri girdi ve beni azarlayarak: “Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) yanında şeytanın çalgısı mı?” dedi. Bunun üzerine Resûlullah (aleyhisselâm) ona yönelerek: “Bırak onları” buyurdu. (Ebû Bekir) başka bir şeyle ilgilenince iki câriyeye işaret ettim, onlar da çıkıp gittiler.
Bayram günüydü; Sudanlılar kalkanlar ve harbelerle oynuyorlardı. Ya ben Peygamber'den (sallallahu aleyhi ve sellem) istedim ya da o: “Seyretmek ister misin?” dedi. “Evet” dedim. Beni yanağım yanağının üzerinde olacak şekilde arkasında durdurdu. O da: “Haydi devam edin ey Erfide oğulları!” diyordu. Nihayet ben usanınca: “Yeter mi?” dedi. “Evet” dedim. “Öyleyse git” buyurdu.
Sahîh-i Buhârî 949, 950, Kitap 13, Hadis 2