Müjde ey Hilâl! Allah sana bir ferahlık ve çıkış yolu verdi; yeminler olmasaydı benimle onun arasında bir durum olurdu.

Abdullah b. Abbâs (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:

Allah'ın tövbelerini kabul ettiği üç kişiden biri olan Hilâl b. Ümeyye geldi. Akşam vakti arazisinden gelmiş, ailesinin yanında bir adam bulmuştu. Gözleriyle görmüş, kulaklarıyla işitmişti. Sabaha kadar ona dokunmadı. Sonra sabah erkenden Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) gidip şöyle dedi: “Ey Allah'ın Resûlü! Ben akşam vakti ailemin yanına geldim, onların yanında bir adam buldum. Gözümle gördüm, kulağımla işittim.” Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) onun getirdiği (haberden) hoşlanmadı ve bu ona ağır geldi. Bunun üzerine “Eşlerine (zina) iftira atıp da kendilerinden başka şahitleri olmayanlara gelince, onlardan birinin şahitliği...” (Nûr 24/6-7) iki âyetin ikisi de indi. Resûlullah'tan (sallallahu aleyhi ve sellem) (vahyin ağırlığı) açılınca: “Müjde ey Hilâl! Aziz ve celil olan Allah sana bir ferahlık ve çıkış yolu verdi” buyurdu. Hilâl: “Ben de bunu Rabbimden umuyordum” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Kadına haber gönderin” buyurdu. Kadın geldi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) onlara (âyetleri) okudu, onlara öğüt verdi ve ahiret azabının dünya azabından daha şiddetli olduğunu haber verdi. Hilâl: “Allah'a yemin ederim ki onun hakkında doğru söyledim” dedi. Kadın da: “Yalan söyledi” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Aralarında lânetleştirin” buyurdu. Hilâl'e: “Şahitlik et” denildi. O da kendisinin doğru söyleyenlerden olduğuna dair Allah adına dört defa şahitlikte bulundu. Beşinci gelince ona: “Ey Hilâl! Allah'tan kork; çünkü dünya azabı ahiret azabından daha hafiftir. Bu (beşinci şahitlik), sana azabı gerektirecek olan gerektiricidir” denildi. (Hilâl): “Allah'a yemin ederim ki Allah beni bundan dolayı azaba uğratmayacaktır; tıpkı bundan dolayı bana celde vurdurmadığı gibi” dedi ve eğer yalancılardan ise Allah'ın lânetinin kendi üzerine olmasına dair beşinci şahitliği yaptı. Sonra kadına: “Şahitlik et” denildi. O da (kocasının) yalancılardan olduğuna dair Allah adına dört defa şahitlikte bulundu. Beşinci gelince ona: “Allah'tan kork; çünkü dünya azabı ahiret azabından daha hafiftir. Bu (beşinci şahitlik), sana azabı gerektirecek olan gerektiricidir” denildi. Kadın bir süre duraksadı, sonra: “Allah'a yemin ederim ki kavmimi rezil etmem” dedi ve eğer (kocası) doğru söyleyenlerden ise Allah'ın gazabının kendi üzerine olmasına dair beşinci şahitliği yaptı. Bunun üzerine Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) onları birbirinden ayırdı. Kadının çocuğunun bir babaya nispet edilmemesine, kadına da çocuğuna da (zina) iftirası atılmamasına, kim ona veya çocuğuna iftira atarsa ona had vurulmasına hükmetti. Ayrıca, talâk olmaksızın ve kocası ölmüş olmaksızın ayrıldıkları için, kadının (kocası) üzerinde ne mesken ne de azık (nafaka) hakkı olmadığına hükmetti. Ve şöyle buyurdu: “Eğer çocuğu kızılımsı, kalçaları küçük, sırtı hafif çıkık, baldırları ince olarak doğurursa o Hilâl'indir. Eğer esmer, kıvırcık saçlı, iri yapılı, baldırları dolgun, kalçaları iri olarak doğurursa, o kendisiyle itham edildiği kimsenindir.” Kadın çocuğu esmer, kıvırcık saçlı, iri yapılı, baldırları dolgun, kalçaları iri olarak doğurdu. Bunun üzerine Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Yeminler olmasaydı benimle onun arasında (başka) bir durum olurdu” buyurdu.

İkrime dedi ki: (Bu çocuk) daha sonra Mudar'a emir oldu; (yine de) bir babaya nispet edilmezdi.