Büreyde (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Mücahitlerin kadınlarının (cihada çıkmayıp) oturanlara haramlığı, onların annelerinin haramlığı gibidir. Oturanlardan, mücahitlerden birinin ailesine (geride) onun yerine bakan hiçbir adam yoktur ki kıyamet günü onun için dikilmesin ve (mücahide): ‘Bu, senin ailende senin yerine kalmıştı; onun iyiliklerinden dilediğini al’ denilmesin.” Sonra Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bize döndü ve: “Ne zannedersiniz?” buyurdu.
Ebû Dâvûd dedi ki: Ka'neb sâlih bir adamdı. İbn Ebû Leylâ, Ka'neb'i kadılığa getirmek istedi; o kabul etmedi ve: “Ben bir dirhemlik bir ihtiyacı istediğimde onun için bir adamdan yardım isterim” dedi. (İbn Ebû Leylâ): “Hangimiz ihtiyacında yardım istemez ki?” dedi. (Ka'neb): “Beni çıkarın da bakayım” dedi. (Dışarı) çıkarıldı ve saklandı. Süfyân dedi ki: O saklanmaktayken ev üzerine yıkıldı ve öldü.
Sünen-i Ebû Dâvûd 2496, Kitap 15, Hadis 20