Sehl b. el-Hanzaliyye (radıyallahu anh) şöyle anlattı:
Huneyn günü Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ile birlikte yola çıktık ve akşam oluncaya kadar yürüyüşü uzattık. Ben Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yanında namazda hazır bulundum. Derken atlı bir adam geldi ve: “Ey Allah'ın Resûlü! Ben sizin önünüzden gittim, şu şu dağa çıktım; bir de baktım ki Hevâzin topyekûn, kadınları, develeri ve koyunlarıyla Huneyn'de toplanmışlar” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) tebessüm etti ve: “İnşallah yarın bunlar Müslümanların ganimetidir” buyurdu. Sonra: “Bu gece bizi kim bekler?” buyurdu. Enes b. Ebû Mersed el-Ganevî: “Ben, ey Allah'ın Resûlü” dedi. (Peygamber): “O hâlde bin” buyurdu. O da kendi atına binip Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) geldi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ona: “Şu vadiye doğru git, onun en yukarısına çık. Bu gece senin tarafından gafil avlanmayalım” buyurdu. Sabah olunca Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) namaz kıldığı yere çıktı ve iki rekât kıldı; sonra: “Atlınızdan bir haber sezdiniz mi?” buyurdu. “Ey Allah'ın Resûlü! Bir şey sezmedik” dediler. Sonra namaz için kamet getirildi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) namaz kılarken vadiye doğru bakıyordu. Namazını bitirip selam verince: “Müjdeler olsun, atlınız size geldi” buyurdu. Biz de vadideki ağaçların arasına bakmaya başladık; bir de ne görelim, o gelmiş. Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yanında durdu, selam verdi ve şöyle dedi: “Ben gittim, Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) bana emrettiği yere, bu vadinin en yukarısına vardım. Sabah olunca iki vadiye de yukarıdan baktım, inceledim ama kimseyi görmedim.” Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ona: “Bu gece (atından) indin mi?” buyurdu. (O): “Hayır; ancak namaz kılmak veya ihtiyacımı gidermek için” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ona: “(Cenneti kendine) vâcip kıldın; bundan sonra amel etmemenin sana bir zararı yoktur” buyurdu.
Sünen-i Ebû Dâvûd 2501, Kitap 15, Hadis 25