İbn Zuğb el-İyâdî şöyle anlattı:
Abdullah b. Havâle el-Ezdî yanıma misafir oldu ve bana şöyle dedi: “Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bizi ganimet elde edelim diye yaya olarak gönderdi. Döndük, hiçbir ganimet elde edemedik. (Peygamber) yüzlerimizdeki sıkıntıyı fark etti, aramızda kalktı ve şöyle buyurdu: ‘Allah'ım! Onları bana bırakma, onlara karşı zayıf düşerim. Onları kendi nefislerine bırakma, onunla başa çıkamazlar. Onları insanlara da bırakma, (insanlar) kendilerini onlara tercih ederler.’ Sonra elini başıma —ya da başımın tepesine dedi— koydu ve şöyle buyurdu: ‘Ey İbn Havâle! Hilafetin mukaddes topraklara indiğini gördüğünde, depremler, kargaşalar ve büyük olaylar yaklaşmıştır. Kıyamet o gün insanlara, benim bu elimin senin başına olan yakınlığından daha yakındır.’”
Ebû Dâvûd dedi ki: Abdullah b. Havâle Humuslu'dur.
Sünen-i Ebû Dâvûd 2535, Kitap 15, Hadis 59