Abdullah b. Ca'fer (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bir gün beni terkisine aldı ve bana gizlice bir söz söyledi; onu insanlardan hiç kimseye anlatmam. Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) ihtiyacını gidermek için arkasına gizlendiği şeylerin en sevdiği, yüksekçe bir yer veya sık bir hurmalıktı. (Abdullah) dedi ki: (Bir gün) ensardan bir adamın bahçesine girdi; bir de ne görsün, (orada) bir deve! (Deve) Peygamber'i (sallallahu aleyhi ve sellem) görünce inledi ve gözleri yaşardı. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) yanına gelip kulaklarının arkasını sıvazladı; deve sustu. Sonra: “Bu devenin sahibi kim? Bu deve kimin?” buyurdu. Ensardan bir genç gelip: “Benim, ey Allah'ın Resûlü” dedi. Bunun üzerine şöyle buyurdu: “Allah'ın sana mülk olarak verdiği bu hayvan hakkında Allah'tan korkmuyor musun? O bana, senin onu aç bıraktığını ve (durmadan çalıştırıp) yorduğunu şikâyet etti.”
Sünen-i Ebû Dâvûd 2549, Kitap 15, Hadis 73