Allah'a yemin olsun ki bende korku olduğunu sanmasaydınız namazı uzatırdım.

Ebû Hüreyre (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) on kişiyi casus olarak gönderdi ve başlarına Âsım b. Sâbit'i emir tayin etti. Hüzeyl (kabilesi) yüz kadar okçu adamla onlara karşı çıktı. Âsım onları fark edince (sahâbîler) bir tepeye sığındılar. (Hüzeylliler) onlara: “İnin ve teslim olun; sizden hiç kimseyi öldürmeyeceğimize dair size ahd ve mîsak (söz ve teminat) var” dediler. Âsım: “Bana gelince, ben bir kâfirin himayesine inmem” dedi. Onlara ok attılar ve yedi kişi içinde Âsım'ı öldürdüler. Üç kişi ahd ve mîsaka (güvenerek) onlara indi; onlardan biri Hubeyb, (biri) Zeyd b. ed-Desine, biri de başka bir adamdı. (Hüzeylliler) onları ele geçirince yaylarının kirişlerini çözüp onlarla onları bağladılar. Üçüncü adam: “Bu, ilk hainliktir. Allah'a yemin olsun ki sizinle gelmem; benim için şunlarda (şehit arkadaşlarımda) bir örnek vardır” dedi. Onu çektiler; onlarla gitmekten kaçındı, onu da öldürdüler. Hubeyb, onu öldürmeye karar verinceye kadar esir kaldı. (Kasıklarını) traş etmek için bir ustura ödünç istedi. Onu öldürmek için dışarı çıkardıklarında Hubeyb onlara: “Bırakın da iki rekât namaz kılayım” dedi. Sonra şöyle dedi: “Allah'a yemin olsun ki bende korku olduğunu sanmasaydınız (namazı) uzatırdım.”