Bize mirasçı olunmaz; bıraktığımız sadakadır.

Mâlik b. Evs b. el-Hadesân şöyle anlattı:

Gün yükseldiği vakit Ömer bana haber gönderdi. Yanına geldim; onu, (üzerinde yaygı olmayan) hasır örgülü bir sedirin üzerinde, (teni) hasıra değer hâlde oturur buldum. Yanına girince: “Ey Mâl! Kavminden bazı aileler (kıtlıktan dolayı) çıkagelmişler. Ben de onlar için bir şey (verilmesini) emrettim; onu aralarında paylaştır” dedi. Ben: “Keşke bunu benden başkasına emretseydin” dedim. “Al onu” dedi.

Bu sırada (kapıcısı) Yerfe' ona geldi ve: “Ey müminlerin emiri! Osman b. Affân, Abdurrahman b. Avf, Zübeyr b. el-Avvâm ve Sa'd b. Ebû Vakkâs'ı (kabul etmeye) ne dersin?” dedi. “Evet” dedi. Onlara izin verdi, içeri girdiler. Sonra Yerfe' yine geldi ve: “Ey müminlerin emiri! Abbâs ve Ali'yi (kabul etmeye) ne dersin?” dedi. “Evet” dedi. Onlara izin verdi, içeri girdiler. Abbâs: “Ey müminlerin emiri! Benimle bunun -yani Ali'nin- arasında hüküm ver” dedi. Onlardan bazısı: “Evet, ey müminlerin emiri! Aralarında hüküm ver ve onlara merhamet et (onları rahatlat)” dedi. Mâlik b. Evs dedi ki: Bana, o ikisinin bu kişileri bunun için önden gönderdikleri gibi geldi.

Ömer (Allah ona rahmet etsin): “Sakin olun (acele etmeyin)” dedi. Sonra o topluluğa yönelip şöyle dedi: “İzniyle göğün ve yerin ayakta durduğu Allah adına sizden soruyorum: Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) ‘Bize mirasçı olunmaz; bıraktığımız sadakadır’ buyurduğunu biliyor musunuz?” “Evet” dediler. Sonra Ali ve Abbâs'a (radıyallahu anhümâ) yönelip şöyle dedi: “İzniyle göğün ve yerin ayakta durduğu Allah adına ikinizden soruyorum: Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) ‘Bize mirasçı olunmaz; bıraktığımız sadakadır’ buyurduğunu biliyor musunuz?” İkisi de: “Evet” dediler.

(Ömer) dedi ki: “Şüphesiz Allah, Resûlü'nü (sallallahu aleyhi ve sellem), insanlardan hiç kimseye tahsis etmediği bir şeyle tahsis etti. Allah Teâlâ şöyle buyurdu: ‘Allah'ın onlardan (alıp) Resûlü'ne fey' olarak verdiği şeye gelince, siz onun için ne at ne de deve koşturdunuz. Fakat Allah, peygamberlerini dilediği kimselere musallat eder. Allah her şeye kadirdir.’ (Haşr 59/6) Allah, Benî Nadîr (mallarını) Resûlü'ne fey' olarak vermişti. Allah'a yemin olsun ki (Resûlullah) onu size tercih ederek kendine ayırmadı ve sizi dışarıda bırakarak almadı. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ondan bir yıllık nafakasını -veya kendi nafakasını ve ailesinin bir yıllık nafakasını- alır, kalanını (diğer) mal gibi (müslümanların ortak malı olarak) kullanırdı.”

Sonra o topluluğa yönelip: “İzniyle göğün ve yerin ayakta durduğu Allah adına sizden soruyorum: Bunu biliyor musunuz?” dedi. “Evet” dediler. Sonra Abbâs ve Ali'ye (radıyallahu anhümâ) yönelip: “İzniyle göğün ve yerin ayakta durduğu Allah adına ikinizden soruyorum: Bunu biliyor musunuz?” dedi. “Evet” dediler.

(Ömer şöyle devam etti:) “Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) vefat edince Ebû Bekir: ‘Ben Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) velisiyim’ dedi. Sen ve bu, Ebû Bekir'e geldiniz; sen kardeşinin oğlundan mirasını istiyordun, bu da hanımının babasından olan mirasını istiyordu. Ebû Bekir (Allah ona rahmet etsin): ‘Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): Bize mirasçı olunmaz; bıraktığımız sadakadır, buyurdu’ dedi. Allah biliyor ki o, doğru sözlü, iyi, hidayet üzere ve hakka tâbi idi. Böylece onu Ebû Bekir idare etti. Ebû Bekir vefat edince ben: ‘Ben Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) ve Ebû Bekir'in velisiyim’ dedim ve Allah'ın dilediği kadar onu idare ettim. Sonra sen ve bu geldiniz; ikiniz birliktesiniz ve işiniz birdir. Onu benden istediniz. Ben de: ‘Eğer isterseniz, Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) onu idare ettiği şekilde idare etmeniz üzerine Allah'ın ahdi üzerinizde olmak şartıyla onu size teslim ederim’ dedim. Siz de onu bu şartla benden aldınız. Sonra aranızda bundan başka bir şekilde hüküm vermem için bana geldiniz. Allah'a yemin olsun ki kıyamet kopuncaya kadar aranızda bundan başka bir şekilde hüküm vermem. Eğer onu (idare etmekten) acizseniz, onu bana geri verin.”

Ebû Dâvûd dedi ki: Onlar (Ali ile Abbâs), ondan bunu aralarında iki yarıya ayırmasını istediler; yoksa Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) “Bize mirasçı olunmaz; bıraktığımız sadakadır” buyurduğunu bilmediklerinden değil. Çünkü onlar ancak doğru olanı istiyorlardı. Ömer de: “Ona taksim adını vermem (onu bölüştürmem); onu olduğu hâl üzere bırakırım” dedi.