Enes (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Esirler —yani Hayber'de— toplandı. Dihye gelip: “Ey Allah'ın Resûlü! Esirlerden bana bir cariye ver” dedi. (Peygamber): “Git, bir cariye al” buyurdu. O da Safiyye bint Huyey'i aldı. Bunun üzerine bir adam Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) gelip: “Ey Allah'ın Nebîsi! Dihye'ye —Ya'kûb'un rivayetinde: Kurayza ve Nadîr'in hanımefendisi Safiyye bint Huyey'i— verdin; —sonra (iki râvi) ittifak ettiler— o ancak sana yaraşır” dedi. (Peygamber): “Onu (Dihye'yi) onunla birlikte çağırın” buyurdu. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ona bakınca (Dihye'ye): “Esirlerden ondan başka bir cariye al” buyurdu. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) onu azat etti ve onunla evlendi.
Sünen-i Ebû Dâvûd 2998, Kitap 20, Hadis 71
حَدَّثَنَا دَاوُدُ بْنُ مُعَاذٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، ح وَحَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، - الْمَعْنَى - قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ عُلَيَّةَ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ صُهَيْبٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ جُمِعَ السَّبْىُ - يَعْنِي بِخَيْبَرَ - فَجَاءَ دِحْيَةُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَعْطِنِي جَارِيَةً مِنَ السَّبْىِ . قَالَ " اذْهَبْ فَخُذْ جَارِيَةً " . فَأَخَذَ صَفِيَّةَ بِنْتَ حُيَىٍّ فَجَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ أَعْطَيْتَ دِحْيَةَ - قَالَ يَعْقُوبُ - صَفِيَّةَ بِنْتَ حُيَىٍّ سَيِّدَةَ قُرَيْظَةَ وَالنَّضِيرِ - ثُمَّ اتَّفَقَا - مَا تَصْلُحُ إِلاَّ لَكَ . قَالَ " ادْعُوهُ بِهَا " . فَلَمَّا نَظَرَ إِلَيْهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قَالَ لَهُ " خُذْ جَارِيَةً مِنَ السَّبْىِ غَيْرَهَا " . وَإِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَعْتَقَهَا وَتَزَوَّجَهَا .