Bilâl: Resûlullah'ın hiçbir şeyi yoktu; Allah onu gönderdiğinden vefatına kadar nafakasını ben üstlendim.

Abdullah el-Hevzenî şöyle anlattı:

Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) müezzini Bilâl ile Haleb'de karşılaştım ve: “Ey Bilâl! Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) nafakası (geçimi) nasıldı, bana anlat” dedim. Şöyle dedi: “Onun hiçbir şeyi yoktu. Allah onu (peygamber olarak) gönderdiğinden vefat edinceye kadar bu işi ondan (adına) ben üstlenirdim. Bir insan Müslüman olarak ona geldiğinde ve onu çıplak gördüğünde bana emrederdi; ben de gidip borç alır, ona bir bürde (hırka) satın alır, onu giydirir ve doyururdum. Nihayet müşriklerden bir adam karşıma çıktı ve: ‘Ey Bilâl! Benim varlığım geniştir; benden başka kimseden borç alma’ dedi. Ben de (öyle) yaptım. Bir gün abdest aldım, sonra namaz için ezan okumak üzere kalktım; bir de baktım ki o müşrik bir grup tüccar içinde gelmiş. Beni görünce: ‘Ey Habeşli!’ dedi. ‘Buyur!’ dedim. Bana yüzünü ekşitti, kaba bir söz söyledi ve bana: ‘Seninle ay(ın bitimi) arasında ne kadar (zaman) var biliyor musun?’ dedi. ‘Yakın’ dedim. ‘Seninle onun arasında ancak dört (gün) var; sonra seni üzerindeki (borç) karşılığında alacağım ve önceden olduğun gibi koyun gütmeye döndüreceğim’ dedi. İnsanların içine düşen (sıkıntı) benim de içime düştü. Yatsı namazını kıldığımda Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ailesinin yanına döndü. Yanına girmek için izin istedim, bana izin verdi. ‘Ey Allah'ın Resûlü! Anam babam sana feda olsun! Kendisinden borç aldığım müşrik bana şöyle şöyle dedi. Ne senin ne de benim yanımda (borcumu) benim yerime ödeyecek bir şey var. O beni rezil edecek. Allah Resûlüne (sallallahu aleyhi ve sellem) benim yerime ödeyeceği bir şey nasip edinceye kadar şu Müslüman olmuş kabilelerden birine kaçmama izin ver’ dedim. Çıktım ve evime vardım; kılıcımı, dağarcığımı, ayakkabımı ve kalkanımı başucuma koydum. İlk sabah aydınlığı yarılınca gitmek istedim. Bir de ne göreyim, bir adam koşarak: ‘Ey Bilâl! Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) davetine icabet et!’ diye çağırıyor. Gittim ve ona vardım. Bir de baktım ki üzerlerinde yükleri olan dört binek çöktürülmüş. İzin istedim. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bana: ‘Müjde! Allah sana borcunun ödenmesini getirdi’ buyurdu. Sonra: ‘Çöktürülmüş dört bineği görmedin mi?’ buyurdu. ‘Evet (gördüm)’ dedim. ‘Onlar da üzerlerindekiler de senindir; üzerlerinde Fedek'in büyüğünün bana hediye ettiği elbise ve yiyecek var. Onları teslim al ve borcunu öde’ buyurdu. Ben de (öyle) yaptım.” -(Râvi) hadisi (devamıyla) zikretti.- “Sonra mescide gittim; bir de baktım ki Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) mescitte oturuyor. Ona selam verdim. ‘Senin yanındaki (mal) ne oldu?’ buyurdu. ‘Allah, Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) üzerindeki her şeyi ödedi; hiçbir şey kalmadı’ dedim. ‘(Ondan) bir şey arttı mı?’ buyurdu. ‘Evet’ dedim. ‘Bak, beni ondan rahatlat (onu dağıt); çünkü sen beni ondan rahatlatıncaya kadar ailemden hiçbirinin yanına girmeyeceğim’ buyurdu. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) yatsı namazını kılınca beni çağırdı ve: ‘Yanındaki (mal) ne oldu?’ buyurdu. ‘O benimle; bize (onu verecek) kimse gelmedi’ dedim. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) geceyi mescitte geçirdi.” -(Râvi) hadisi anlattı.- “Nihayet yatsı namazını -yani ertesi günün- kılınca beni çağırdı: ‘Yanındaki (mal) ne oldu?’ buyurdu. ‘Ey Allah'ın Resûlü! Allah seni ondan rahatlattı’ dedim. Bunun üzerine, o (mal) yanındayken ölümün kendisine yetişmesinden korktuğu için tekbir getirdi ve Allah'a hamdetti. Sonra onu takip ettim; nihayet hanımlarının yanına geldi, her bir kadına tek tek selam verdi, sonunda geceleyeceği yere vardı. İşte bana sorduğun şey budur.”