Abdullah b. Mes'ûd (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Kim bir Müslüman kişinin malını (haksız yere) koparıp almak için, içinde günahkâr (yalancı) olduğu bir yemin ederse, Allah'a, O kendisine öfkeli olduğu hâlde kavuşur.” Bunun üzerine Eş'as şöyle dedi: Vallahi bu benim hakkımdaydı. Benimle yahudilerden bir adam arasında bir arazi vardı; (o, hakkımı) inkâr etti. Onu Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) götürdüm. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) bana: “Delilin var mı?” dedi. “Hayır” dedim. Yahudiye: “Yemin et” buyurdu. “Ey Allah'ın Resûlü! O hâlde yemin eder ve malımı götürür” dedim. Bunun üzerine Allah Teâlâ, “Allah'a verdikleri sözü ve yeminlerini az bir bedelle satanlar...” (Âl-i İmrân 3/77) âyetini sonuna kadar indirdi.
Sünen-i Ebû Dâvûd 3243, Kitap 22, Hadis 2