Abdullah b. ez-Zübeyr (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:
Bir adam, Zübeyr ile Harre'nin, (bahçelerini) sulamada kullandıkları su arkları hakkında davalaştı. Ensarî: “Suyu bırak, aksın” dedi. Zübeyr ona (bunu) kabul etmedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Zübeyr'e: “Ey Zübeyr! (Önce) sen sula, sonra (suyu) komşuna sal” buyurdu. Ensarî öfkelendi ve: “Ey Allah'ın Resûlü! Halanın oğlu olduğu için mi?” dedi. Bunun üzerine Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yüzünün rengi değişti, sonra: “Sula, sonra suyu (bahçenin) duvar diplerine dönünceye kadar tut” buyurdu. Zübeyr dedi ki: Allah'a yemin ederim ki ben bu âyetin bu hususta indiğini sanıyorum: “Hayır! Rabbine andolsun ki, aralarında çıkan anlaşmazlıklarda seni hakem yapmadıkça iman etmiş olmazlar...” (Nisâ 4/65) âyeti.
Sünen-i Ebû Dâvûd 3637, Kitap 25, Hadis 67