Biriniz fakir olduğunda kendisinden başlasın; artarsa ailesine, sonra yakınına harcasın.

Câbir b. Abdullah (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:

Ensâr'dan Ebû Mezkûr denilen bir adam, Ya'kūb denilen bir kölesini ölümünden sonra (hür olmak üzere) azat etti; onun bundan başka malı yoktu. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) onu çağırdı ve: “Onu kim satın alır?” buyurdu. Nuaym b. Abdullah b. en-Nahhâm onu sekiz yüz dirheme satın aldı. (Peygamber) onu (parayı) ona (sahibine) verdi, sonra şöyle buyurdu: “Biriniz fakir olduğunda kendisinden başlasın. Ondan artan olursa ailesine, ondan da artan olursa yakınına -veya: rahim akrabasına- (harcasın). (Yine) artan olursa şuraya buraya (harcasın).”