Ben senin için bir şey sakladım; İbn Sayyâd: O, dühtür. Sus, yıkıl! Haddini asla aşamazsın.

Abdullah b. Ömer (radıyallahu anhümâ) şöyle rivayet etti:

Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem), aralarında Ömer b. el-Hattâb'ın da bulunduğu ashabından bir toplulukla birlikte İbn Sâid'in yanından geçti. O, Benî Megâle'nin hisarının yanında çocuklarla oynuyordu; kendisi de bir çocuktu. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) eliyle sırtına vurana kadar (onun geldiğini) fark etmedi. Sonra (Peygamber): “Benim Allah'ın Resûlü olduğuma şahitlik eder misin?” buyurdu. İbn Sayyâd ona bakıp: “Senin ümmîlerin resûlü olduğuna şahitlik ederim” dedi. Sonra İbn Sayyâd Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem): “Sen de benim Allah'ın resûlü olduğuma şahitlik eder misin?” dedi. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ona: “Allah'a ve O'nun resûllerine iman ettim” buyurdu. Sonra Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ona: “Sana ne geliyor?” buyurdu. “Bana bir doğru sözlü ve bir yalancı geliyor” dedi. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ona: “İş sana karıştırılmış” buyurdu. Sonra Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Ben senin için (içimde) bir şey sakladım” buyurdu ve onun için “Göğün apaçık bir duman getireceği gün” (Duhân 44/10) âyetini sakladı. İbn Sayyâd: “O, dühtür” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem): “Sus, yıkıl! Haddini asla aşamazsın” buyurdu. Ömer: “Ey Allah'ın Resûlü! İzin ver de boynunu vurayım” dedi. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Eğer o ise -yani Deccâl- ona asla musallat kılınmazsın; o değilse onu öldürmekte hayır yoktur.”