Ebû Bekir: Allah'a yemin ederim ki bu, Muhammed'den sonra hiçbir beşere ait değildir.

Ebû Berze (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Ebû Bekir'in (radıyallahu anh) yanındaydım. Bir adama öfkelendi ve ona sert davrandı. Ben: “Ey Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) halifesi! Bana izin verir misin, boynunu vurayım?” dedim. (Ebû Berze) dedi ki: Benim bu sözüm onun öfkesini giderdi. Kalkıp (evine) girdi, sonra bana haber gönderip: “Biraz önce söylediğin şey neydi?” dedi. “Bana izin ver, boynunu vurayım (demiştim)” dedim. “Sana emretseydim yapar mıydın?” dedi. “Evet” dedim. “Hayır, Allah'a yemin ederim ki bu, Muhammed'den (sallallahu aleyhi ve sellem) sonra hiçbir beşere ait değildir” dedi.

Ebû Dâvûd dedi ki: Bu, Yezîd'in lafzıdır. Ahmed b. Hanbel dedi ki: Yani Ebû Bekir'in, Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) söylediği üç şeyden biri olmadıkça bir adamı öldürme (yetkisi) yoktu: İmandan sonra küfür, ihsândan (evlendikten) sonra zina yahut bir cana karşılık olmaksızın birini öldürmek. Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) ise (bunlar dışında da) öldürme (yetkisi) vardı.