Öyle bir tövbe etti ki, onu Medine halkı etseydi, onlardan kabul edilirdi.

Vâil b. Hucr (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) zamanında bir kadın namaz kılmak için (evinden) çıktı. Bir adam önüne çıktı, onu (zorla) altına aldı ve ondan ihtiyacını giderdi. Kadın bağırdı; (adam) da gitti. (O sırada) yanından bir adam geçti; kadın: “Şu (adam) bana şöyle şöyle yaptı” dedi. Muhâcirlerden bir topluluk geçti; (onlara da): “Şu adam bana şöyle şöyle yaptı” dedi. Gittiler ve kadının, kendisiyle ilişkiye girdiğini sandığı adamı yakalayıp ona getirdiler. Kadın: “Evet, işte bu” dedi. Onu Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) getirdiler. (Peygamber) onun hakkında (recm) emri verince, kadınla ilişkiye giren asıl kişi kalkıp: “Ey Allah'ın Resûlü! Onun sahibi (o işi yapan) benim” dedi. (Peygamber kadına): “Git, Allah seni bağışladı” buyurdu. Adama da güzel bir söz söyledi -Ebû Dâvûd dedi ki: Yani yakalanan adama.- Kadınla ilişkiye giren adam için de: “Onu recmedin” buyurdu. Ve şöyle buyurdu: “Öyle bir tövbe etti ki, onu Medine halkı etseydi, onlardan kabul edilirdi.”

Ebû Dâvûd dedi ki: Bunu Esbât b. Nasr da Simâk'tan rivayet etti.