Bize Muhammed b. el-Müsennâ rivayet etti; (dedi ki:) Bize Muhammed b. Abdullah rivayet etti; (dedi ki:) Bize Saîd, Katâde'den, o Saîd b. el-Müseyyeb'den, o da Zeyd b. Sâbit'ten ağırlaştırılmış diyet hakkında rivayet etti ve (öncekinin) tıpatıp aynısını zikretti.
Ebû Dâvûd dedi ki: Ebû Ubeyd ve birçok kişiden (nakledildiğine göre): Deve dördüncü yaşına girdiğinde erkeğine hıkk, dişisine hıkka denir; çünkü üzerine yük yüklenmeye ve binilmeye hak kazanmıştır. Beşinci yaşına girdiğinde ceza' ve cezea denir. Altıncı yaşına girip ön dişini (seniyye) düşürdüğünde senî ve senîyye denir. Yedinci yaşına girdiğinde rebâ' ve rebâiye denir. Sekizinci yaşına girip rebâiyeden sonraki dişini düşürdüğünde sedîs ve sedes denir. Dokuzuncu yaşına girip köpek dişi yarılıp çıktığında bâzil denir. Onuncu yaşına girdiğinde muhlif denir. Bundan sonra (özel) bir adı yoktur; ancak bir yıllık bâzil, iki yıllık bâzil, bir yıllık muhlif, iki yıllık muhlif denir ve (yaşı) arttıkça böyle gider. Nadr b. Şümeyl ise şöyle dedi: Bint mahâd bir yaşında, bint lebûn iki yaşında, hıkka üç yaşında, cezea dört yaşında, senî beş yaşında, rebâ' altı yaşında, sedîs yedi yaşında, bâzil sekiz yaşında olandır.
Ebû Dâvûd dedi ki: Ebû Hâtim ile Asmaî şöyle dedi: Cezûa (cezea olma) bir vakittir, bir diş (adı) değildir. Ebû Hâtim dedi ki: Bazıları şöyle dedi: Rebâiye dişini düşürdüğünde rebâ', seniyye dişini düşürdüğünde senî olur. Ebû Ubeyd de şöyle dedi: (Dişi deve) aşılandığında halifedir; on aya kadar halife olarak kalır; on aya ulaştığında ise uşerâdır. Ebû Hâtim dedi ki: Seniyye dişini düşürdüğünde senî, rebâiye dişini düşürdüğünde rebâ' olur.
Sünen-i Ebû Dâvûd 4555, Kitap 41, Hadis 62