Enes b. Mâlik (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) insanların ahlâkça en güzellerindendi. Bir gün beni bir iş için gönderdi. Ben: “Allah'a yemin ederim ki gitmem” dedim; içimden ise Allah'ın Peygamberi'nin (sallallahu aleyhi ve sellem) bana emrettiği iş için gitmeyi düşünüyordum. Çıktım, nihayet çarşıda oynayan çocukların yanından geçiyordum ki bir de baktım, Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) arkamdan ensemi tutmuş. Ona baktım, gülüyordu. “Üneysçik! Sana emrettiğim yere git” buyurdu. “Evet, gidiyorum ey Allah'ın Resûlü!” dedim.
Enes dedi ki: Allah'a yemin ederim, ona yedi yıl -veya dokuz yıl- hizmet ettim; yaptığım bir şey için “Niçin şöyle şöyle yaptın?”, terk ettiğim bir şey için de “Şöyle şöyle yapsaydın ya!” dediğini bilmiyorum.
Sünen-i Ebû Dâvûd 4773, Kitap 43, Hadis 1