Onun kavminin topraklarına indiğinde ondan sakın; öz kardeşin bile olsa ona güvenme.

Amr b. el-Fagvâ el-Huzâî (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:

Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) fetihten sonra, Mekke'de Kureyş arasında dağıtması için Ebû Süfyân'a bir mal ile beni göndermek istediğinde beni çağırdı ve: “Bir yol arkadaşı ara” buyurdu. Bunun üzerine Amr b. Ümeyye ed-Damrî bana geldi ve: “Duydum ki yolculuğa çıkmak istiyor ve bir arkadaş arıyormuşsun” dedi. “Evet” dedim. “Ben sana arkadaş olurum” dedi. Bunun üzerine Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) gelip: “Bir arkadaş buldum” dedim. “Kim?” buyurdu. “Amr b. Ümeyye ed-Damrî” dedim. Şöyle buyurdu: “Onun kavminin topraklarına indiğinde ondan sakın; çünkü (atasözünde) söyleyen şöyle demiştir: ‘Öz kardeşin (bile olsa) ona güvenme.’” Yola çıktık. Ebvâ'ya vardığımda (Amr): “Veddân'da kavmimin yanında bir işim var; beni (burada) bekle” dedi. “Güle güle (doğru yolda ol)” dedim. Arkasını dönünce Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) sözünü hatırladım. Devemi sıkıca bağladım (hazırladım) ve onu hızlıca sürerek çıktım. Esâfir'e vardığımda bir de baktım ki o, bir grup adamla önüme çıkıyor. Devemi hızlıca sürdüm ve onu geçtim. Onları geride bıraktığımı görünce (adamlar) geri döndüler; o da yanıma geldi ve: “Kavmimin yanında bir işim vardı” dedi. “Evet” dedim. Yolumuza devam ettik ve Mekke'ye vardık; malı Ebû Süfyân'a teslim ettim.