Ebû Hüreyre (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Resûlullah'ı (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyururken işittim: “Benî İsrâil'de birbiriyle kardeş olmuş iki adam vardı. Biri günah işler, diğeri ise ibadette gayretli idi. Gayretli olan, diğerini sürekli günah üzerinde görür ve: ‘Vazgeç!’ derdi. Bir gün onu yine bir günah üzerinde buldu ve ona: ‘Vazgeç!’ dedi. O: ‘Beni Rabbimle baş başa bırak! Sen başıma bekçi olarak mı gönderildin?’ dedi. (Gayretli olan): ‘Vallahi Allah seni bağışlamaz!’ -veya: ‘Allah seni cennete koymaz!’- dedi. Sonra ikisinin de ruhları alındı ve âlemlerin Rabbinin huzurunda bir araya geldiler. (Allah) bu gayretli olana: ‘Sen beni bilen biri miydin? Yoksa elimde olana gücün mü yetiyordu?’ dedi. Günahkâra da: ‘Git, rahmetimle cennete gir’ dedi. Diğeri için de: ‘Onu cehenneme götürün’ dedi.” Ebû Hüreyre dedi ki: “Nefsim elinde olana yemin ederim ki o, dünyasını da âhiretini de helâk eden bir söz söyledi.”
Sünen-i Ebû Dâvûd 4901, Kitap 43, Hadis 129