Kendinize ağır davranmayın ki size de ağır davranılmasın; manastırlardakiler onların kalıntılarıdır.

Sehl b. Ebû Ümâme şöyle anlattı:

(Sehl) kendisi ve babası, Ömer b. Abdülazîz'in zamanında -o, Medine emiri iken- Medine'de Enes b. Mâlik'in yanına girdiler. Bir de baktılar ki o, sanki yolcu namazı veya ona yakın (bir namaz)mış gibi hafif ve kısa bir namaz kılıyor. Selâm verince babam: “Allah sana rahmet etsin! Bu namaz farz mıydı, yoksa nafile olarak kıldığın bir şey miydi, ne dersin?” dedi. (Enes): “O farzdır ve o, Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) namazıdır. Unuttuğum bir şey dışında (ondan hiçbir şeyde) yanılmadım” dedi ve şöyle devam etti: “Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle derdi: ‘Kendinize ağır davranmayın ki size de ağır davranılmasın. Çünkü bir kavim kendilerine ağır davrandı, Allah da onlara ağır davrandı. İşte manastırlarda ve yurtlarda (görülenler) onların kalıntılarıdır. ”Uydurdukları ruhbanlığı ise biz onlara yazmadık“ (Hadîd 57/27).’” Ertesi gün sabah erkenden (Enes yine) gelip: “Bakıp ibret almak için (bizimle) binmez misin?” dedi. (Babam): “Evet” dedi. Hep birlikte bindiler. Bir de baktılar ki halkı yok olup gitmiş, tükenmiş, damları çatıları üzerine çökmüş yurtlar! (Enes): “Bu yurtları tanıyor musun?” dedi. Ben de: “Ben onları da halkını da ne iyi tanırım!” dedim. “Bunlar, azgınlığın (zulmün) ve hasedin helâk ettiği bir kavmin yurtlarıdır. Şüphesiz haset iyiliklerin nurunu söndürür; azgınlık da bunu doğrular veya yalanlar. Göz zina eder; el, ayak, beden, dil ve ferc de bunu doğrular veya yalanlar.”