Amr b. Selime (radıyallahu anh) şöyle rivayet etti:
Bir su başında (konaklamış) oturuyorduk. İnsanlar Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) giderken yanımızdan geçerlerdi; döndüklerinde de yanımızdan geçer ve bize Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle şöyle buyurduğunu haber verirlerdi. Ben de ezberi kuvvetli bir çocuktum; bundan (dinleyerek) Kur'an'dan çok şey ezberledim. Babam, kavminden bir grupla birlikte heyet olarak Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) gitti. (Resûlullah) onlara namazı öğretti ve “Size en iyi okuyanınız imamlık yapsın” buyurdu. Ezberlediklerimden dolayı ben onların en iyi okuyanıydım. Beni öne geçirdiler; onlara imamlık yapardım. Üzerimde küçük, sarı bir bürdem vardı; secdeye vardığımda açılırdı. Kadınlardan biri: “Okuyucunuzun avret yerini bizden örtün” dedi. Bunun üzerine bana Umman işi bir gömlek satın aldılar. Müslüman olduktan sonra hiçbir şeye onunla sevindiğim kadar sevinmedim. Ben yedi veya sekiz yaşındayken onlara imamlık yapardım.
Sünen-i Ebû Dâvûd 585, Kitap 2, Hadis 195